«Όνειρό μου ήταν όταν ξυπνάω να μην κρυώνω», παραδέχτηκε η Ελένη Ράντου στη Νίκη Λυμπεράκη. Η ηθοποιός μιλά στην εκπομπή «Πάμε μια βόλτα» για τη ζωή της, το ξεκίνημά της και το χιούμορ που καλλιεργήθηκε έντονα μέσα της.
Η βόλτα ξεκίνησε από το Αιγάλεω, τη γειτονιά όπου μεγάλωσε και που, όπως λέει η ίδια, δεν έφυγε ποτέ από μέσα της. Μέσα από εικόνες, αναμνήσεις και ιστορίες γεμάτες τρυφερότητα και νοσταλγία, η Ελένη Ράντου μιλά για τα παιδικά της χρόνια. Όπως και τις εμπειρίες που τη σημάδεψαν.
Η Ελένη Ράντου είπε ότι θυμάται τα χρόνια αυτά σαν δύσκολα, αλλά όχι δυστυχισμένα. «Σαν φυσιογνωμία ήμουν αγοροκόριτσο, μέσα μου ήμουν ένα πάρα πολύ φοβισμένο παιδί. Μια φορά βγήκα σε αυτόν τον δρόμο να παίξω «μήλα» και έσπασα το χέρι μου… Που βγήκα 14 χρονών περίπου, γοβόμουν πάρα πολύ. Γιατί αισθανόμουν πολύ καλά μέσα και διαβάζοντας.
Είχα και πολύ αστιγματισμό εκ γενετής και φορούσα κάτι φοβερά γυαλιά. Τότε δεν υπήρχαν οι λεπτοί φακοί και τα έλεγαν «πατομπούκαλα» και έτρωγα πάρα πολύ μπούλινγκ από όλα τα παιδιά. Πήγαιναν στο μπαλκόνι και μου φώναζαν: «γυαλάκια, μυωπία». Το τι κοροϊδία δηλαδή, ντρεπόμουν να βγω έξω.
Ο άνθρωπος είναι άγριο πλάσμα. Αλλά ποτέ δεν θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια σαν δυστυχισμένα. Τα θυμάμαι πολύ γλυκά, ότι τους χρωστάω το ποια είμαι. Με θυμώνουν οι άνθρωποι που γυρνάνε στο «πίσω» και και δεν είναι στο ύψος του «τώρα». Και το διαγράφουν ή παριστάνουν ότι δεν έγινε έτσι. Όχι, έγινε έτσι κι έγινε σκληρά κι έγινε δύσκολα. Αλλά έγινε με έναν τρόπο που με διαμόρφωσε για όλη μου τη ζωή. Με έκανε μαχητή», εξομολογήθηκε.
